دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۰۱

آوازه جمالت از جان خود شنیدیم — چون باد و آب و آتش در عشق تو دویدیم

اندر جمال یوسف گر دست‌ها بریدند — دستی به جان ما بر بنگر چه‌ها بریدیم

رندان و مفلسان را پیداست تا چه باشد — این دلق پاره پاره در پای تو کشیدیم

در عشق جان سپاران مانند ما هزاران — هستند لیک چون تو در خواب هم ندیدیم

ماننده ستوران در آب وقت خوردن — چون عکس خویش دیدیم از خویش می رمیدیم