دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۱۳

خیزید عاشقان که سوی آسمان رویم — دیدیم این جهان را تا آن جهان رویم

نی نی که این دو باغ اگر چه خوش است و خوب — زین هر دو بگذریم و بدان باغبان رویم

سجده کنان رویم سوی بحر همچو سیل — بر روی بحر زان پس ما کف زنان رویم

زین کوی تعزیت به عروسی سفر کنیم — زین روی زعفران به رخ ارغوان رویم

از بیم اوفتادن لرزان چو برگ و شاخ — دل‌ها همی‌طپند به دارالامان رویم

از درد چاره نیست چو اندر غریبییم — وز گرد چاره نیست چو در خاکدان رویم

چون طوطیان سبز به پر و به بال نغز — شکرستان شویم و به شکرستان رویم

این نقش‌ها نشانه نقاش بی‌نشان — پنهان ز چشم بد هله تا بی‌نشان رویم

راهی پر از بلاست ولی عشق پیشواست — تعلیممان دهد که در او بر چه سان رویم

هر چند سایه کرم شاه حافظ است — در ره همان به‌ست که با کاروان رویم

ماییم همچو باران بر بام پرشکاف — بجهیم از شکاف و بدان ناودان رویم

همچون کمان کژیم که زه در گلوی ماست — چون راست آمدیم چو تیر از کمان رویم

در خانه مانده‌ایم چو موشان ز گربگان — گر شیرزاده‌ایم بدان ارسلان رویم

جان آینه کنیم به سودای یوسفی — پیش جمال یوسف با ارمغان رویم

خامش کنیم تا که سخن بخش گوید این — او آن چنانک گوید ما آن چنان رویم