دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۱۴

چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بام — بام چه باشد بگو بر فلک سبزفام

تا قمری همچو جان جلوه شود ناگهان — صد مه و صد آفتاب چهره او را غلام

از هوس عشق او چرخ زند نه فلک — وز می او جان و دل نوش کند جام جام

چون به تجلی بتافت جانب جان‌ها شتافت — باده جان شد مباح خوردن و خفتن حرام

گفت جهان سلیم چیست خبر ای نسیم — گفت ندارم ز بیم جز نفسی والسلام