دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۱۶

امشب جان را ببر از تن چاکر تمام — تا نبود در جهان بیش مرا نقش و نام

این دم مست توام رطل دگر دردهم — تا بشوم محو تو از دو جهان والسلام

چون ز تو فانی شدم و آنچ تو دانی شدم — گیرم جام عدم می کشمش جام جام

جان چو فروزد ز تو شمع بروزد ز تو — گر بنسوزد ز تو جمله بود خام خام

این نفسم دم به دم درده باده عدم — چون به عدم درشدم خانه ندانم ز بام

چون عدمت می فزود جان کندت صد سجود — ای که هزاران وجود مر عدمت را غلام

باده دهم طاس طاس ده ز وجودم خلاص — باده شد انعام خاص عقل شد انعام عام

موج برآر از عدم تا برباید مرا — بر لب دریا به ترس چند روم گام گام

دام شهم شمس دین صید به تبریز کرد — من چو به دام اندرم نیست مرا ترس دام