دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۱۷

لولیکان تویم در بگشا ای صنم — لولیکان را دمی بار ده ای محتشم

ای تو امان جهان ای تو جهان را چو جان — ای شده خندان دهان از کرمت دم به دم

امن دو عالم توی گوهر آدم توی — هین که رسید از حبش بر سر کوی حشم

چون برسد کوس تو کمتر جاسوس تو — گردد هر لولیی صاحب طبل و علم

رایت نصرت فرست لشکر عشرت فرست — تا که ز شادی ما جان نبرد هیچ غم

تیغ عرب برکنیم بر سر ترکان زنیم — چون لطفت برکشد بر خط لولی رقم

خوف مهل در میان بانگ بزن کالامان — عشرت با خوف جان راست نیاید به هم

مهر برآور به جوش وز دل چنگ آن خروش — پر کن از عیش گوش پر کن از می شکم

تا سوی تبریز جان جانب شمس الزمان — آید صافی روان گوید ای من منم