دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۲۰

بار دگر ذره وار رقص کنان آمدیم — زان سوی گردون عشق چرخ زنان آمدیم

بر سر میدان عشق چونک یکی گو شدیم — گه به کران تاختیم گه به میان آمدیم

عشق نیاز آورد گر تو چنانی رواست — ما چو از آن سوتریم ما نه چنان آمدیم

خواجه مجلس توی مجلسیان حاضرند — آب چو آتش بیار ما نه بنان آمدیم

شکر که ناداشت وار از سبب زخم تو — چون که به جان آمدیم زود به جان آمدیم

شمس حق این عشق تو تشنه خون من است — تیغ و کفن در بغل بهر همان آمدیم

جز نمکت نشکند شورش تبریز را — فخر زمین در غمت شور زمان آمدیم