دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۲۱

خوش سوی ما آ دمی ز آنچ که ما هم خوشیم — آب حیات توایم گرچه به شکل آتشیم

تو جو کبوتربچه زاده این لانه‌ای — گر تو نیایی به خود مات از این سو کشیم

حاضر ما شو که ما حاضر آن شاهدیم — مست می اش می شویم باده از او می چشیم

تیزروان همچو سیل گرچه چو که ساکنیم — نعره زنان همچو رعد گرچه چنین خامشیم

جان چو دریا تو راست بر کف خود نه بیا — گرچه که ما همچو چرخ بی‌گنهی می کشیم

زان سوی این پنج حس نوبت ما پنج کن — کان سوی این شش جهت خسرو این هر ششیم

در پی سرنای عشق تیزدم و دلنواز — کز رگ جان همچو چنگ بهر تو در نالشیم

صحت دعوی عشق مسند و بالش مجو — ما نه چو رنجورکان عاشق آن بالشیم

نور فلک شمس دین مفخر تبریز ما — از رخ آن آفتاب چرخ درون مه وشیم