دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۲۲

بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردم — ز بیخودی سر و ریش و سبال گم کردم

ز پیشگاه و ز درگاه نیستم آگاه — به پیشگاه خرابات روی آوردم

خرد که گرد برآورد از تک دریا — هزار سال دود درنیابد او گردم

فراختر ز فلک گشت سینه تنگم — لطیفتر ز قمر گشت چهره زردم

دکان جمله طبیبان خراب خواهم کرد — که من سعادت بیمار و داروی دردم

شرابخانه عالم شده‌ست سینه من — هزار رحمت بر سینه جوامردم

هزار حمد و ثنا مر خدای عالم را — که دنگ عشقم و از ننگ خویشتن فردم

چو خاک شاه شدم ارغوان ز من رویید — چو مات شاه شدم جمله لعب را بردم

چو دانه‌ای که بمیرد هزار خوشه شود — شدم به فضل خدا صد هزار چون مردم

منم بهشت خدا لیک نام من عشق است — که از فشار رهد هر دلی کش افشردم

رهد ز تیر فلک وز سنان مریخش — هر آن مرید که او را به عشق پروردم

چو آفتاب سعادت رسید سوی حمل — دو صد تموز بجوشید از دی سردم

خموش باش که گر نی ز خوف فتنه بدی — هزار پرده دریدی زبان من هر دم