دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۳

از یکی آتش برآوردم تو را — در دگر آتش بگستردم تو را

از دل من زاده‌ای همچون سخن — چون سخن آخر فروخوردم تو را

با منی وز من نمی‌داری خبر — جادو ام من جادویی کردم تو را

تا نیفتد بر جمالت چشم بد — گوش مالیدم بیازردم تو را

دائم اقبالت جوان شد ز آنچ داد — این کف دست جوانمردم تو را