دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۴

ز آتش شهوت برآوردم تو را — و اندر آتش بازگستردم تو را

از دل من زاده‌ای همچون سخن — چون سخن من هم فروخوردم تو را

با منی وز من نمی‌دانی خبر — چشم بستم جادوی کردم تو را

تا نیازارد تو را هر چشم بد — از برای آن بیازردم تو را

رو جوامردی کن و رحمت فشان — من به رحمت بس جوامردم تو را