دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۳۰

چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیم — میان مجلس جان حلقه حلقه می گردیم

همی‌خوریم می جان به حضرت سلطان — چنانک بی‌لب و ساغر نخست می خوردیم

خراب و مست به ساقی جان همی‌گوییم — برآر دست که ما دست‌ها برآوردیم

بیار نقل که ما نقل کرده‌ایم این سو — بیار باده احمر که زار و رخ زردیم

بکن سلام که تسلیم ابتلای توییم — بپرس گرم که افسرده دم سردیم

جوابمان دهد آن ساقیم که نوش خورید — که ما به نورفشانی چو مه جوامردیم

تو ملک کدکن وهب لی بگو سلیمان وار — که ما به منع عطا مور را نیازردیم

ز هجر و فرقت ما درد و غم بسی دیدیم — درآی در بر ما ما دوای هر دردیم

دل آر خسته به خار جفا و گل بستان — چه تحفه آری ماورد را که ما وردیم

اگر ز مونس و جفتان خود جدا ماندی — بیا که در کرم و حسن لطف ما فردیم

اگر تو کار نکردی و مفلسی از خیر — بیا که کار چو تو صد هزار ما کردیم

بیار اشک چو مشتاق و گرد را بنشان — که روی ماه نبینیم تا در این گردیم

خمش گزاف مینداز مهره اندر طاس — به ما گذار که ما اوستاد این نردیم