دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۳۱

اگر زمین و فلک را پر از سلام کنیم — وگر سگان تو را فرش سیم خام کنیم

وگر همای تو را هر سحر که می آید — ز جان و دیده و دل حلقه‌های دام کنیم

وگر هزار دل پاک را به هر سر راه — به دست نامه پرخون به تو پیام کنیم

وگر چو نقره و زر پاک و خالص از پی تو — میان آتش تو منزل و مقام کنیم

به ذات پاک منزه که بعد این همه کار — به هر طرف نگرانیم تا کدام کنیم

قرار عاقبت کار هم بر این افتاد — که خویش را همه حیران و خیره نام کنیم

و آنگهی که رسد باده‌های حیرانان — ز شیشه خانه دل صد هزار جام کنیم

چو سیمبر به صفا تنگمان به بر گیرد — فلک که کره تند است ماش رام کنیم

چو مغز روح از آن باده‌ها به جوش آید — چهار حد جهان را به تک دو گام کنیم

ز شمس تبریز انگشتری چو بستانیم — هزار خسرو تمغاج را غلام کنیم