دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۳۳

به جان عشق که از بهر عشق دانه و دام — که عزم صد سفرستم ز روم تا سوی شام

نمی‌خورم به حلال و حرام من سوگند — به جان عشق که بالاست از حلال و حرام

به جان عشق که از جان جان لطیفتر است — که عاشقان را عشق است هم شراب و طعام

فتاده ولوله در شهر از ضمیر حسود — که بازگشت فلان کس ز دوست دشمن کام

نه عشق آتش و جان من است سامندر — نه عشق کوره و نقد من است زر تمام

نه عشق ساقی و مخمور اوست جان شب و روز — نه آن شراب ازل را شده‌ست جسمم جام

نهاده بر کف جامی بر من آمد عشق — که ای هزار چو من عشق را غلام غلام

هزار رمز به هم گفته جان من با عشق — در آن رموز نگنجیده نظم حرف و کلام

بیار باده خامی که خالی است وطن — که عاشق زر پخته ز عشق باشد خام

ورای وهم حریفی کنیم خوش با عشق — نه عقل گنجد آن جا نه زحمت اجسام

چو گم کنیم من و عشق خویشتن در می — بیاید آن شه تبریز شمس دین که سلام