دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۳۵

به گوش من برسانید هجر تلخ پیام — که خواب شیرین بر عاشقان شده‌ست حرام

بکرد بر خور و بر خواب چارتکبیری — هر آن کسی که بر او کرد عشق نیم سلام

به من نگر که بدیدم هزار آزادی — چو عشق را دل و جانم کنیزک است و غلام

عظیم نور قدیم است عشق پیش خواص — اگر چه صورت و شهوت بود به پیش عوام

دلم چو زخم نیابد رود که توبه کند — مخند بر من و بر خود کدام توبه کدام

زهی گناه که کفر است توبه کردن از او — نه پس طریق گریز و نه پیش جای مقام

به چار مذهب خونش حلال و ریختنی — از آنک عشق نریزد به غیر خون کرام

بکش مرا که چو کشتی به عشق زنده شدم — خموش کردم و مردم تمام گشت کلام