دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۳۶

به گرد تو چو نگردم به گرد خود گردم — به گرد غصه و اندوه و بخت بد گردم

چو نیم مست من از خواب برجهم به صبوح — به گرد ساقی خود طالب مدد گردم

به گرد لقمه معدود خلق گردانند — به گرد خالق و بر نقد بی‌عدد گردم

قوام عالم محدود چون ز بی‌حدی است — مگیر عیب اگر من برون ز حد گردم

کسی که او لحد سینه را چو باغی کرد — روا نداشت که من بسته لحد گردم

لحد چه باشد در آسمان نگنجد جان — ز پنج و شش گذرم زود بر احد گردم

اگر چه آینه روشنم ز بیم غبار — روا بود که دو سه روز بر نمد گردم

اگر گلی بده‌ام زین بهار باغ شوم — وگر یکی بده‌ام زین وصال صد گردم

میان صورت‌ها این حسد بود ناچار — ولی چو آینه گشتم چه بر حسد گردم

من از طویله این حرف می روم به چرا — ستور بسته نیم از چه بر وتد گردم