دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۳۸

به گوشه‌ای بروم گوش آن قدح گیرم — که عاشق قدح و درد و خصم تدبیرم

خوش است گوشه و یا گوشه گشته‌ای چون من — به هر چه باشد از این دو چو شهد و چون شیرم

چو آب و روغن با هر کی مرغ آبی نیست — که زهره طالعم و شکر سکرتأثیرم

ز خلق من آن خواهم که شکر سکر کند — دگر همه به تو بخشیدم ای بک و میرم

روم سری بنهم کان سری است باده جان — که خفته به سر پراحتیال و تزویرم