دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۳۹

زهی حلاوت پنهان در این خلای شکم — مثال چنگ بود آدمی نه بیش و نه کم

چنانک گر شکم چنگ پر شود مثلا — نه ناله آید از آن چنگ پر نه زیر و نه بم

اگر ز روزه بسوزد دماغ و اشکم تو — ز سوز ناله برآید ز سینه‌ات هر دم

هزار پرده بسوزی به هر دمی زان سوز — هزار پایه برآری به همت و به قدم

شکم تهی شو و می نال همچو نی به نیاز — شکم تهی شو و اسرار گو به سان قلم

چو پر شود شکمت در زمان حشر آرد — به جای عقل تو شیطان به جای کعبه صنم

چو روزه داری اخلاق خوب جمع شوند — به پیش تو چو غلامان و چاکران و حشم

به روزه باش که آن خاتم سلیمان است — مده به دیو تو خاتم مزن تو ملک به هم

وگر ز کف تو شد ملک و لشکرت بگریخت — فرازآید لشکرت بر فراز علم

رسید مایده از آسمان به اهل صیام — به اهتمام دعاهای عیسی مریم

به روزه خوان کرم را تو منتظر می باش — از آنک خوان کرم به ز شوربای کلم