دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۴۰

خوشی خوشی تو ولی من هزار چندانم — به خواب دوش که را دیده‌ام نمی‌دانم

ز خوشدلی و طرب در جهان نمی‌گنجم — ولی ز چشم جهان همچو روح پنهانم

درخت اگر نبدی پا به گل مرا جستی — کز این شکوفه و گل حسرت گلستانم

همیشه دامن شادی کشیدمی سوی خویش — کشد کنون کف شادی به خویش دامانم

ز بامداد کسی غلملیج می کندم — گزاف نیست که من ناشتاب خندانم

ترانه‌ها ز من آموزد این نفس زهره — هزار زهره غلام دماغ سکرانم

شکرلبی لب ما را به گاه شیرین کرد — که غرقه گشت شکر اندر آب دندانم

صلا که قامت چون سرو او صلا درداد — که من نماز شما را لطیف ارکانم

صلا که فاتحه قفل‌های بسته منم — بدان چو فاتحه تان در نماز می خوانم

به دار ملک ملاحت لبش چو غماز است — که بنگرید نصیب مرا که دربانم

چنانک پیش جنونم عقول حیرانند — من از فسردگی این عقول حیرانم

فسرده ماند یخی که به زیر سایه بود — ندید شعشعه آفتاب رخشانم

تبسم خوش خورشید هر یخی که بدید — سبال مالد و گوید که آب حیوانم

بیار ناطق کلی بگو تو باقی را — ز گفتنم برهان من خموش برهانم