دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۴۱

به کوی عشق تو من نامدم که بازروم — چگونه قبله گذارم چو در نماز روم

به جز که کور نخواهد که من به هیچ سبب — به سوی ظلمت از آن شمع صد طراز روم

کدام عقل روا بیند این که من تشنه — به غیر حضرت آن بحر بی‌نیاز روم

براق عشق گزیدم که تا به دور ابد — به سوی طره هندو به ترکتاز روم

شب چو باز و بط روز را بسوزد پر — چو در سحر به مناجات او به راز روم

چو چشم‌بند قضا راه چشم بسته کند — به بوی عنبریش چشم‌ها فرازروم

به خاک پای خداوند شمس تبریزی — که چون شدم ز وی از دست سرفراز روم