دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۴۷

اگر به عقل و کفایت پی جنون باشم — میان حلقه عشاق ذوفنون باشم

منم به عشق سلیمان زبان من آصف — چرا ببسته هر داروی فسون باشم

خلیل وار نپیچم سر خود از کعبه — مقیم کعبه شوم کعبه را ستون باشم

هزار رستم دستان به گرد ما نرسد — به دست نفس مخنث چرا زبون باشم

به دست گیرم آن ذوالفقار پرخون را — شهید عشقم و اندر میان خون باشم

در این بساط منم عندلیب الرحمان — مجوی حد و کنارم ز حد برون باشم

مرا به عشق بپرورد شمس تبریزی — ز روح قدس ز کروبیان فزون باشم