دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۴۸

می گریزد از ما و ما قوامش داریم — زن زنانش آریم کش کشانش آریم

می دود آن زیبا بر گل و سوسن‌ها — گو بیا ما را بین ما از آن گلزاریم

می کند دلداری وان همه طراری — حق آن طره او که همه طراریم

دام دل بگشاییم بوسه زو برباییم — تا نپندارد که ما تهی گفتاریم

هوش ما چون اختر یار ما خورشیدی — زین سبب هر صبحی کشته آن یاریم

گر بگوید فردا از غرور و سودا — نقد را نگذاریم پا بر این افشاریم

بحر او پرمرجان مشرب محتاجان — تا بود در تن جان ما بر این اقراریم

هر چه تو فرمایی عقل و دین افزایی — هین بفرما که ما بنده و اشکاریم

ای لبانت شکر گیسوانت عنبر — وی از آن شیرینتر که همی‌پنداریم

ساربان آهسته بهر هر دلخسته — کن مدارا آخر کاندر این قطاریم

اندر این بیشه ستان رحم کن بر مستان — گر نه ما چون شیریم هم نه چون کفتاریم

هین خمش، کان مه رو، وآن شه نازک خو — سر بپوشد چون ما کاشف اسراریم

با همو گوید سر خالق هر مخبر — ما هنوز از خامی سخت ناهمواریم