دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۴۹

گه چرخ زنان همچون فلکم — گه بال زنان همچون ملکم

چرخم پی حق رقصم پی حق — من زان ویم نی مشترکم

چون دید مرا بخرید مرا — آن کان نمک زان بانمکم

شیر است یقین در بیشه جان — بدرید یقین انبان شکم

آن کو به قضا داده‌ست رضا — قاضی کندش روزی ملکم

یأجوج منم مأجوج منم — حد نیست مرا هر چند یکم

بربند دهان در باغ درآ — تا کم نکنی خط‌های چکم