دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۵۰

تلخی نکند شیرین‌ذقنم — خالی نکند از می دهنم

عریان کندم هر صبحدمی — گوید که بیا من جامه کنم

در خانه جهد مهلت ندهد — او بس نکند پس من چه کنم

از ساغر او گیج است سرم — از دیدن او جان است تنم

تنگ است بر او هر هفت فلک — چون می‌رود او در پیرهنم

از شیره او من شیردلم — در عربده‌اش شیرین سخنم

می‌گفت که تو در چنگ منی — من ساختمت چونت نزنم

من چنگ توام بر هر رگ من — تو زخمه زنی من تن تننم

حاصل تو ز من دل برنکنی — دل نیست مرا من خود چه کنم