دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۵۱

تشنهٔ خویش کن مده آبم — عاشق خویش کن ببر خوابم

تا شب و روز در نماز آیم — ای خیال خوش تو محرابم

گر خیال تو در فنا یابم — در زمان سوی مرگ بشتابم

بر امید خیال گوهر تو — جاذب هر مسی چو قلابم

بر امید مسبب‌الاسباب — رهزن کاروان اسبابم

رحمتی آر و پادشاهی کن — کاین فراق تو بر نمی‌تابم

زان همی‌گردم و همی‌نالم — که بر آب حیات دولابم

زان چو روزن گشاده‌ام دل و چشم — که توی آفتاب و مهتابم

آن زمانی که نام تو شنوم — مست گردند نام و القابم

آن زمانی که آتش تو رسد — بجهد این دل چو سیمابم

بس کن از گفت کز غبار سخن — خود سخن‌بخش را نمی‌یابم