دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۵۲

کون خر را نظام دین گفتم — پِشک را عنبر ثمین گفتم

اندر این آخُر جهان ز گزاف — بس چمن نام هر چمین گفتم

طوق بر گردن کَپی بستم — نام اعلا بر اسفلین گفتم

عجز خواهید روح را که ز عجز — صفت روح بهر طین گفتم

حِلیهٔ آدم و خلیفهٔ حق — بهر ابلیس و هر لعین گفتم

زاغ را بلبل چمن خواندم — خار را سرو و یاسمین گفتم

دیو را جبرئیل کردم نام — ژاژ را حجّت مبین گفتم

ای دریغا که کان نفرین را — از طمع چند آفرین گفتم

از خری بوَد آن نبُد ز خِرد — که خر ماده را تکین گفتم

توبه کردم از این خطا گفتن — همه عمرم بس ار همین گفتم