دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۵۳

آمدم باز تا چنان گردم — که چو خورشید جمله جان گردم

سر خُم رَحیق بگشایم — سردهٔ بزم سرخوشان گردم

عشرت اکنون عَلَم به صحرا زد — من چو فکرت چرا نهان گردم

باغ خلدست جان من تا من — قرةالعین باغبان گردم

برنگردم به گرد خود چون قطب — گرد قطبان چو آسمان گردم

چون شبم روز گشت ای سلطان — فارغ از بام و پاسبان گردم

کان زرم نیم زر محدود — که پی سنگ امتحان گردم

تن زن از هی‌هی شبانانه — پادشاهم چرا شبان گردم