دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۵۴

آتشی از تو در دهان دارم — لیک صد مُهر بر زبان دارم

دو جهان را کند یکی لقمه — شعله‌هایی که در نهان دارم

گر جهان جملگی فنا گردد — بی‌جهان مُلک صد جهان دارم

کاروان‌ها که بار آن شِکرست — من ز مصر عدم روان دارم

من ز مستی عشق بی‌خبرم — که از آن سود یا زیان دارم

چشم تن بود درفِشان از عشق — تا کنون جان درفشان دارم

بند خانه نیم که چون عیسی — خانه بر چارُم‌آسمان دارم

شکر آن را که جان دهد تن را — گر بشد جان، جانِ جان دارم

آنچ داده‌ست شمس تبریزی — ز من آن جو که من همان دارم