دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۵۵

در طریقت دو صد کمین دارم — لیک صد چشم خرده‌بین دارم

این نشان‌ها که بر رخم پیداست — دانک از شاه هم‌نشین دارم

آن یکی گنج کز جهان بیش است — در دل و جانِ خود دفین دارم

ظلمت شک جای من بادا — گر از آن رو سر یقین دارم

من نهانی ز جبرئیل امین — جبرئیل دگر امین دارم

نقش چین مر مرا چه‌کار آید؟ — چونک بر رخ ز عشقْ چین دارم

اسپ اقبال را ببرم پی — زانک بر پشت عشق زین دارم

پای دار است جان من در عشق — چونک پاهای آهنین دارم

از دَمم بوی باغ می‌آید — کز درون باغ و یاسمین دارم

از فرح پایم از زمین دور است — چونک در لامکان زمین دارم

رو به تبریز شرح این بطلب — زانک من این ز شمس دین دارم