دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۵۶

تا به جان مست عشق آن یارم — سردهٔ باده‌های انوارم

هر دمی گر نه جان نو دهدم — ای دل از جان خویش بیزارم

گرد آن مه چو چرخ می‌گردم — پس دگر چیست در زمین کارم

بر سر کارگاه خوبی بود — سوزنش کرده‌ست چون تارم

سوزنم چنگ شد از او در تار — تا به آواز زیر می‌زارم

تا من این کارگاه عالم را — کو حجاب حقست بردارم

تا بسوزم حجاب غفلت و خواب — ز آتش چشم‌های بیدارم

تا بیابم ز شمس تبریزی — صحّت این ضمیر بیمارم