دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۵۷

همتم شد بلند و تدبیرم — جز به پیش تو من نمی‌میرم

تو دهانم گرفته‌ای که خموش — تو دهان گیر و من جهان گیرم

زان ز عالم ربوده‌ام حلقه — که به دست توست زنجیرم

پیر ما را ز سر جوان کرده‌ست — لاجرم هم جوان و هم پیرم

چون گشاد من از کمان تو است — راست رو خصم دوز چون تیرم

با گشادت چه جای تیر و کمان — هر دو را بشکنم بنپذیرم

دیدن غیر تو نفاق بود — من نه مرد نفاق و تزویرم

با من آمیختی چو شکر و شیر — چون شکر در گداز از آن شیرم

طاقتم طاق شد ز جفتی خویش — در میفکن دگر به تأخیرم

درد تأخیر چون برآرد دود — بر رَود تا اثیر تأثیرم