دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۵۸

در وصالت چه را بیاموزم — در فراقت چه را بیاموزم

یا تو با درد من بیامیزی — یا من از تو دوا بیاموزم

می‌گریزی ز من که نادانم — یا بیامیز یا بیاموزم

پیش از این ناز و خشم می‌کردم — تا من از تو جدا بیاموزم

چون خدا با تو است در شب و روز — بعد از این از خدا بیاموزم

در فراقت سزای خود دیدم — چون بدیدم سزا بیاموزم

خاک پای تو را به دست آرم — تا از او کیمیا بیاموزم

آفتاب تو را شوم ذرّه — معنی‌والضحی بیاموزم

کهربای تو را شوم کاهی — جذبهٔ کهربا بیاموزم

از دو عالم دو دیده بردوزم — این من از مصطفی بیاموزم

سِرّ مازاغ و ماطغی را من — جز از او از کجا بیاموزم

در هوایش طواف سازم تا — چون فلک در هوا بیاموزم

بند هستی فروگشادم تا — همچو مه بی‌قبا بیاموزم

همچو ماهی زره ز خود سازم — تا به بحر آشنا بیاموزم

همچو دل خون خورم که تا چون دل — سیر بی‌دست و پا بیاموزم

در وفا نیست کس تمام استاد — پس وفا از وفا بیاموزم

ختمش این شد که خوش‌ لقای منی — از تو خوش خوش‌ لقا بیاموزم