دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۵۹

اه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم — کی ببینم مرا چنان که منم

گفتی اسرار در میان آور — کو میان اندر این میان که منم

کی شود این روان من ساکن — این چنین ساکن روان که منم

بحر من غرقه گشت هم در خویش — بوالعجب بحر بی‌کران که منم

این جهان و آن جهان مرا مطلب — کاین دو گم شد در آن جهان که منم

فارغ از سودم و زیان چو عدم — طرفه بی‌سود و بی‌زیان که منم

گفتم ای جان تو عین مایی گفت — عین چه بود در این عیان که منم

گفتم آنی بگفت‌ های خموش — در زبان نامده‌ست آن که منم

گفتم اندر زبان چو درنامد — اینت گویای بی‌زبان که منم

می‌شدم در فنا چو مه بی‌پا — اینت بی‌پای پادوان که منم

بانگ آمد چه می‌دوی بنگر — در چنین ظاهر نهان که منم

شمس تبریز را چو دیدم من — نادره بحر و گنج و کان که منم