دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۶

روح زیتونیست عاشق نار را — نار می‌جوید چو عاشق یار را

روح زیتونی بیفزا ای چراغ — ای معطل کرده دست افزار را

جان شهوانی که از شهوت زهد — دل ندارد دیدن دلدار را

پس به علت دوست دارد دوست را — بر امید خلد و خوف نار را

چون شکستی جان ناری را ببین — در پی او جان پرانوار را

گر نبودی جان اخوان پس جهود — کی جدا کردی دو نیکوکار را

جان شهوت جان اخوان دان از آنک — نار بیند نور موسی وار را

جان شهوانی‌ست از بی‌حکمتی — یاوه کرده نطق طوطی وار را

گشت بیمار و زبان تو گرفت — روی سوی قبله کن بیمار را

قبله شمس الدین تبریزی بود — نور دیده مر دل و دیدار را