دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۷

ای بگفته در دلم اسرارها — وی برای بنده پخته کارها

ای خیالت غمگسار سینه‌ها — ای جمالت رونق گلزارها

ای عطای دست شادی بخش تو — دست این مسکین گرفته بارها

ای کف چون بحر گوهرداد تو — از کف پایم بکنده خارها

ای ببخشیده بسی سرها عوض — چون دهند از بهر تو دستارها

خود چه باشد هر دو عالم پیش تو — دانه افتاده از انبارها

آفتاب فضل عالم پرورت — کرده بر هر ذره‌ای ایثارها

چاره‌ای نبود جز از بیچارگی — گرچه حیله می‌کنیم و چارها

نورهای شمس تبریزی چو تافت — ایمنیم از دوزخ و از نارها