دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۶۱

ما همه از الست همدستیم — عاقبت شکر بازپیوستیم

ما همه همدلیم و همراهیم — جمله از یک شراب سرمستیم

ما ز کونین عشق بگزیدیم — جز که آن عشق هیچ نپرستیم

چند تلخی کشید جان ز فراق — عاقبت از فراق وارستیم

آفتابی درآمد از روزن — کرد ما را بلند اگر پستیم

آفتابا مکش ز ما دامن — نی که بر دامن تو بنشستیم

از شعاع تو است اگر لعلیم — از تو هستیم ما اگر هستیم

پیش تو ذره وار رقصانیم — از هوای تو بند بشکستیم