دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۶۲

آمدستیم تا چنان گردیم — که چو خورشید جمله جان گردیم

مونس و یار غمگنان باشیم — گل و گلزار خاکیان گردیم

چند کس را نییم خاص چو زر — بر همه همچو بحر و کان گردیم

جان نماییم جسم عالم را — قره العین دیدگان گردیم

چون زمین نیستیم یغماگاه — ایمن و خوش چو آسمان گردیم

هر کی ترسان بود چو ترسایان — همچو ایمان بر او امان گردیم

هین خمش کن از آن هم افزونیم — که بر الفاظ و بر زبان گردیم