دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۶۳

ما که باده ز دست یار خوریم — کی چو اشتر گیاه و خار خوریم

ایمنیم از خمار مرگ ایرا — می باقی بی‌خمار خوریم

جام مردان بیار تا کامروز — بی‌محابا و مردوار خوریم

به دم ناشمرده زنده شویم — اندر آن دم که بی‌شمار خوریم

ساقیا پای دار تا ز کفت — می سرجوش پایدار خوریم

پی این شیر مست می پوییم — تا کباب از دل شکار خوریم

زان دیاریم کز حدث پاک است — روزی پاک از آن دیار خوریم

نه چو کرکس اسیر مرداریم — نه چو لک لک ز حرص مار خوریم