دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۶۵

عاشق روی جان فزای توییم — رحمتی کن که در هوای توییم

تو به رخسار آفتابی و مه — ما همه ذره در هوای توییم

تا تو زین پرده روی بنمایی — منتظر بر در سرای توییم

ای که ما در میان مجلس انس — بیخود از شربت لقای توییم

خیره چون دشمنان مکش ما را — کآخر ای دوست آشنای توییم

تو رضا می دهی به کشتن ما — ما همه بنده رضای توییم

گرچه با خاتم سلیمانیم — ای پری زاده خاک پای توییم

شمس تبریز جان جان‌هایی — ما همه بنده و گدای توییم