دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۶۶

خیز تا فتنه‌ای برانگیزیم — یک زمان از زمانه بگریزیم

بر بساط نشاط بنشینیم — همه از پیش خویش برخیزیم

جز حریف ظریف نگزینیم — با کسان خسان نیامیزیم

غم بیهوده در جهان نخوریم — می آسوده در قدح ریزیم

ما گرفتار شادی و طربیم — نه گرفتار زهد و پرهیزیم

گر ستیزه کند فلک با ما — بر مرادش رویم و نستیزیم

چون نداریم هیچ دست آویز — چند با هر کسی درآویزیم

عیش باقی است شمس تبریزی — مست جاوید شاه تبریزیم