دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۷۲

چند گهی فاتحه‌خوانت کنم — از پس آن شاهِ جهانت کنم

پیر شدی در غم ما‌، باک نیست — پیر بیا تا که جوانت کنم

هیچ غم جان مخور ار جان برفت — بگلر لشکرگه جانت کنم

آنچ محال است تصور‌، دهم — وجه محالیش بیانت کنم

ره دهمت تا به اصول اصول — راه چه باشد که چنانت کنم

گرچه کلیمی همه در اعتراض — کشف کنم‌، خضر زمانت کنم