دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۷۳

بار دگر جانب یار آمدیم — خیره‌نگر سوی نگار آمدیم

بر سر و رو سجده‌کنان جمله راه — تا سر آن گنج چو مار آمدیم

نافهٔ آهو چو بزد بر دماغ — دامْ گرفتیم و شکار آمدیم

دامِ بشر لایق آن صید نیست — پس تو بگو ما به چه کار آمدیم

پارْ دل پاره رفوی تو دید — بر طمع دولت پار آمدیم

ای همه هستی مکن از ما کنار — زانکه ز هستی به کنار آمدیم

همچو ستاره سوی شیطان کفر — نفط‌زنانیم و شرار آمدیم

همچو ابابیل سوی پیل گبر — سنگ زنانیم و دمار آمدیم

باز چو بینیم رخ عاشقان — با طبَق سیم‌نثار آمدیم