دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۹

گر تو عودی سوی این مجمر بیا — ور برانندت ز بام از در بیا

یوسفی از چاه و زندان چاره نیست — سوی زهر قهر چون شکر بیا

گفتنت الله اکبر رسمی است — گر تو را آن اکبری اکبر بیا

چون می احمر سگان هم می‌خورند — گر تو شیری چون می احمر بیا

زر چه جویی مس خود را زر بساز — گر نباشد زر تو سیمین بر بیا

اغنیا خشک و فقیران چشم تر — عاشقا بی‌شکل خشک و تر بیا

گر صفت‌های ملک را محرمی — چون ملک بی‌ماده و بی‌نر بیا

ور صفات دل گرفتی در سفر — همچو دل بی‌پا بیا بی‌سر بیا

چون لب لعلش صلایی می‌دهد — گر نه‌ای چون خاره و مرمر بیا

چون ز شمس الدین جهان پرنور شد — سوی تبریز آ دلا بر سر بیا