دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۱۶

آینه‌ای بزدایم از جهت منظر من — وای از این خاک تنم تیره دل اکدر من

رفت شب و این دل من پاک نشد از گل من — ساقی مستقبل من کو قدح احمر من

رفت دریغا خر من مرد به ناگه خر من — شکر که سرگین خری دور شده‌ست از در من

مرگ خران سخت بود در حق من بخت بود — زانک چو خر دور شود باشد عیسی بر من

از پی غربیل علف چند شدم مات و تلف — چند شدم لاغر و کژ بهر خر لاغر من

آنچ که خر کرد به من گرگ درنده نکند — رفت ز درد و غم او حق خدا اکثر من

تلخی من خامی من خواری و بدنامی من — خون دل آشامی من خاک از او بر سر من

شارِقِ من فارقِ من از نظرِ خالقِ من — شمع کُشی دیده کَنی در نظر و منظر من