دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۲۲

ای شده از جفای تو جانبِ چرخ دود من — جور مکُن که بشنود شاد شود حسود من

بیش مکُن تو دود را، شاد مکُن حسود را — وه که چه شاد می‌شود از تلفِ وجود من!

تلخ مکُن امید من، ای شِکر سپید من — تا ندرم ز دستِ تو پیرهنِ کبودِ من

دلبر و یار من تویی، رونق کار من تویی — باغ و بهار من تویی، بهر تو بود بودِ من

خواب شبم ربوده‌ای، مونس من تو بوده‌ای — درد توام نموده‌ای، غیر تو نیست سود من

جان من و جهان من! زُهره آسمان من! — آتش تو نشان من، در دلِ همچو عودِ من

جسم نبود و جان بُدَم، با تو بر آسمان بُدَم — هیچ نبود در میان گفت من و شنود من