دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۳

ای دل رفته ز جا باز میا — به فنا ساز و در این ساز میا

روح را عالم ارواح به است — قالب از روح بپرداز میا

اندر آبی که بدو زنده شد آب — خویش را آب درانداز میا

آخر عشق به از اول اوست — تو ز آخر سوی آغاز میا

تا فسرده نشوی همچو جماد — هم در آن آتش بگداز میا

بشنو آواز روان‌ها ز عدم — چو عدم هیچ به آواز میا

راز که‌آواز دهد راز نماند — مده آواز تو ای راز میا