دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۴

من رسیدم به لب جوی وفا — دیدم آن جا صنمی روح فزا

سپه او همه خورشید‌پرست — همچو خورشید همه بی‌سر و پا

بشنو از آیت قرآن مجید — گر تو باور نکنی قول مرا

قد  وَجَدتُّ ٱمْرَأَةً تَمْلِکُهُمْ — أُوتِيَتْ مِن کُلِّ شَىْءٍۢ وَلَهَا

چونک خورشید نمودی رخ خود — سجده دادیش چو سایه همه را

من چو هدهد بپریدم به هوا — تا رسیدم به در شهر سبا