دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۶۲

چون چنگ شدم جانا آن چنگ تو دروا کن — صد جان به عوض بستان وان شیوه تو با ما کن

عیسی چو توی ما را همکاسه مریم کن — طنبور دل ما را هم ناله سرنا کن

دستی بنه ای چنگی بر نبض چنین پیری — وان خون دل زر را در ساغر صهبا کن

جمعیت رندان را بر شاهد نقدی زن — ور زهد سخن گوید تو وعده به فردا کن

دیوانه و مستی را خواهی که بشورانی — زنجیر خودم بنما وز دور تماشا کن

دیدم ز تو من نقشی بر کالبدی بسته — جان گفت علی الله گو دل گفت علالا کن

زان روز من مسکین بی‌عقل شدم بی‌دین — زان زلف خوش مشکین ما را تو چلیپا کن

زنار ببند ای دل در دیر بکن منزل — زان راهب پرحاصل یک بوسه تقاضا کن

در چهره مخدومی شمس الحق تبریزی — گر رغبت ما بینی این قصه غرا کن