دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۶۵

ای سرو و گل بستان بنگر به تهی دستان — نانی ده و صد بستان‌هاده چه به درویشان

بشنو تو ز پیغامبر فرمود که سیم و زر — از صدقه نشد کمتر هاده چه به درویشان

یک دانه اگر کاری صد سنبله برداری — پس گوش چه می خاری‌هاده چه به درویشان

کم کن تو فزایش بین بنواز و ستایش بین — بگشا و گشایش بین هاده چه به درویشان

صدقه تو به حق رفته و اندر شب آشفته — او حارس و تو خفته‌هاده چه به درویشان

هر لطف که بنمایی در سایه آن آیی — بسیار بیاسایی‌هاده چه به درویشان

حرمت کن و حرمت بین نعمت ده و نعمت بین — رحمت کن و رحمت بین‌هاده چه به درویشان

ای مکرم هر مسکین و ای راحم هر غمگین — ای مالک یوم الدین‌هاده چه به درویشان

آمد به تو آوازم واقف شدی از رازم — محروم میندازم هاده چه به درویشان

سرگشته تحویلم در قالم و در قیلم — بنگر تو به زنبیلم هاده چه به درویشان

دانی که دعا گویم هر جا که ثنا گویم — بین کز تو چه واگویم هاده چه به درویشان

رنجیت مبا آمین دور از تو قضا آمین — یار تو خدا آمین هاده چه به درویشان

ای کوی شما جنت وی خوی شما رحمت — خاصه که در این ساعت هاده چه به درویشان

گفتیم دعا رفتیم وز کوی شما رفتیم — خوش باش که ما رفتیم هاده چه به درویشان