دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۶۶

ای کار من از تو زر ای سیمبر مستان — هم سیم به یادم ده هم سیم و زرم بستان

در عین زمستانی چون گرم کنی مرکب — از گرمی میدانت برسوزد تابستان

گر طفلک یک روزه شب‌های تو را بیند — از شیر بری گردد وز مادر وز پستان

ای وای از آن ساعت کاین خاطر چون پیلم — سرمست شما گردد یاد آرد هندستان

روزی که تب مرگم یک باره فروگیرد — هر پاره ز من گردد از آتش تب سستان

تو از پس پرده دل ناگاه سری درکن — تا هر سر موی من گردند چو سرمستان

هر خاطر من بکری بر بام و در از عشقت — چندان بکند شیوه چندان بکند دستان

تا تابش روی تو درپیچد در هر یک — وز چون تو شهی گردد هر خاطرم آبستان

شمس الحق تبریزی هر کس که ز تو پرسد — می بینم و می گویم از رشک کدام است آن