دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۶۷

ای جانَک من چونی؟ یک بوسه به چند ای جان؟ — یک تَنگ شکر خواهم زان شِکَّرِ قند، ای جان

ای جانکِ خندانم، من خوی تو می‌دانم — تو خوی شکر داری بِاللَّه که بخند ای جان

من مَرد خریدارم، من میل شکر دارم — ای خواجهٔ عَطّارم، دکّان بِمَبَند؛ ای جان

بر نام و نشان او، رفتم به دکان او — گفتم که سلامٌ علیک، ای سرو بلند ای جان

هر چند که عَیّاری؛ پر حیله و طَرّاری — این محنت و بیماری، بر من مپسند ای جان

از بهرِ دل ما را، در رقص درآ یارا — وز ناز چنین می‌کن؛ آن زلفِ کمند ای جان

ای پیشروِ خوبان، ای شاخِ گل خندان — بنمای که دلبندان، چون بوسه دهند ای جان

من بنده بر این مَفْرَش، می‌سوزم من خوش خوش — می‌رقصم در آتش مانند سپند ای جان